Technologia · 3 min czytania

Projektowanie 3D i VR: zobacz obiekt, zanim powstanie

Rzeźbę, landmark czy całą strefę tematyczną trudno ocenić na płaskim rysunku. Dlatego projektujemy w 3D, także w goglach wirtualnej rzeczywistości. Inwestor może obejrzeć obiekt w skali 1:1, zanim powstanie pierwszy element.

Dlaczego rysunek nie wystarcza

Monumentalna rzeźba musi być czytelna z bliska i z dużej odległości. Liczą się sylwetka, proporcje, kierunki oglądania i skala otoczenia. Na płaskim rysunku lub pojedynczej wizualizacji łatwo przeoczyć, że postać z boku traci charakter albo że detal zniknie z odległości, z której widzi go większość gości.

Takie błędy wychodzą zwykle dopiero przy produkcji albo na budowie, kiedy każda zmiana wpływa na wagę, mocowanie, materiał i harmonogram. Wczesne uzgodnienie formy chroni efekt artystyczny i budżet.

Na budowie rzeźbiarze modelują formę w pełnej skali i wtedy widać ją naprawdę. Model 3D przenosi ten moment oceny na początek projektu, kiedy zmiana jest jeszcze tania.

Rzeźbienie w goglach VR

Pracujemy w przestrzeni 3D i w goglach VR (Meta Quest / Oculus). Rzeźbę modelujemy tak, jak robi to rzeźbiarz: ręką, w przestrzeni, ale bez materiału. Dzięki temu forma, proporcje i detale są dopracowane przed produkcją.

Praca w VR jest szczególnie przydatna przy formach organicznych: postaciach, zwierzętach, skałach i drzewach, których nie da się dobrze opisać samymi wymiarami na rzucie.

To przedłużenie pracy rzeźbiarskiej, a nie jej zastępstwo. Model powstaje z tym samym myśleniem o sylwetce i fakturze, które stosujemy przy modelowaniu w pełnej skali na budowie.

Skala 1:1 i kontekst miejsca

Inwestor, architekt czy rada gminy mogą założyć gogle i obejrzeć obiekt z każdej strony, w skali 1:1 i w kontekście miejsca. Łatwiej wtedy podjąć decyzję, porównać warianty, wprowadzić zmiany i uniknąć kosztownych poprawek na budowie.

Dla gminy to także sposób, by pokazać radnym, jak landmark będzie wyglądał w przestrzeni, zanim zapadnie decyzja o realizacji.

Warianty można zestawić obok siebie: wyższa i niższa sylwetka, inne ustawienie względem wejścia, inna skala detalu. To ułatwia rozmowę z osobami, które nie mają doświadczenia w czytaniu rysunków technicznych.

Model jako wspólny punkt odniesienia

Przekazujemy też same modele 3D: do druku 3D i makiet, do frezowania CNC form i rdzeni EPS/XPS, do wizualizacji, animacji i prezentacji projektu. Model staje się wspólnym punktem odniesienia dla projektanta, konstruktora i wykonawcy.

Model ułatwia też rozmowę z konstruktorem: pokazuje, gdzie forma wysuwa się poza podstawę, gdzie mogą być potrzebne punkty mocowania i jak rozkłada się masa obiektu.

Przy dużych obiektach model pomaga też zaplanować podział na moduły, transport i kolejność montażu. Już na etapie koncepcji analizujemy konstrukcję, technologię i sposób wykonania, a nie tylko wygląd.

Przy frezowaniu CNC model przekłada się bezpośrednio na formę lub rdzeń, co ogranicza ryzyko rozbieżności między tym, co zaakceptowano, a tym, co powstaje w warsztacie. Ostateczną fakturę i tak modelujemy ręcznie.

Czego model nie zastąpi

Model 3D pokazuje formę, ale nie zastąpi próbek faktury i koloru. Przy większych realizacjach przygotowujemy próbki i fragmenty referencyjne, które pozwalają zatwierdzić kierunek kolorystyczny przed wykonaniem całej powierzchni.

Nie zastępuje też dokumentacji wymagającej uprawnień. Jeśli projekt wymaga obliczeń konstrukcyjnych lub opracowań branżowych, wykonują je uprawnieni projektanci, z którymi współpracujemy. Zmiany po akceptacji modelu potwierdzamy na piśmie przed wykonaniem.

Model nie zastąpi także wizji lokalnej. Pokazuje obiekt w kontekście, ale warunki na miejscu, dostęp, podłoże i punkty mocowania trzeba sprawdzić w rzeczywistości, zanim ruszy produkcja.

Jak może wyglądać praca z modelem

W praktyce praca z modelem może wyglądać tak: zaczynamy od briefu, zdjęć miejsca i referencji. Powstaje pierwsza bryła, na której ustalamy skalę i sylwetkę, a dopiero potem detal. Klient ogląda model na ekranie lub w goglach, zgłasza uwagi, a zmiany wprowadzamy, dopóki kosztują niewiele.

Zaakceptowany model staje się podstawą założeń konstrukcyjnych, podziału na moduły i dalszej produkcji. Takie podejście sprawdza się przy pojedynczej rzeźbie, całej strefie tematycznej, landmarku dla gminy i obiekcie dla klienta prywatnego.